Η μίσθωση ενός κινηματογραφιστή είναι πιο σημαντική από όσο νομίζετε

 Στην κατηγορία Βιντεοσκόπηση γάμου

Πρόσφατα βρέθηκα να αναμοχλεύω τα παλιά κουτιά των αναμνήσεων στο πατρικό μου σπίτι, με σκοπό να επαναφέρω στο φως τις παλιές μηχανές του πατέρα μου. Ανασύροντας agfa, kodak, & zenit φωτογραφικές, έφθασα και στο κουτί με την cine των 8mm. Παρακείμενα της μηχανής είχαν τοποθετηθεί προσεκτικά διάφορα καρούλια με φιλμ. Στα περισσότερα από αυτά το θέμα ήταν οι οικογενειακές στιγμές, ενώ σε κάποια άλλα υπήρχαν κλασσικά γουέστερν και κάποια με κινούμενα σχέδια λούκυ λουκ και αστερίξ! Την προσοχή μου, τράβηξε μία μεγαλύτερη μπομπίνα μέσα σε μία όμορφη πλαστική θήκη. Δεν θυμόμουν να το είχα ξαναδεί και το επεξεργάστηκα με περιέργεια καθώς αναρωτιόμουν για το τι θα μπορούσε να είναι.

Έτσι, καθώς η περιέργεια με παρακινούσε, ξεσκόνισα την μηχανή προβολής και άναψα την λάμπα. Ω! Του θαύματος … δουλεύει ακόμη! Όμως οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν σε αυτό το γεγονός, λίγα λεπτά αργότερα δεν πίστευα στα μάτια μου. Οι εικόνες ήταν από τον αρραβώνα της κόρης ενός γείτονά μας από το 1963 αλλά δεν έμοιαζαν με τις γνωστές εικόνες των οικογενειακών ταινιών που θυμάμαι. Ήταν, όχι μόνο, πολύ καλύτερες σε ευκρίνεια και κίνηση αλλά και έγχρωμες. Έμεινα άφωνος παρακολουθώντας τις βουβές εικόνες να περνούν μπροστά μου, συνοδεία του γνωστού ήχου των γραναζιών της προβολικής μηχανής.

Είδα τους γονείς μου στα νιάτα τους, τους συγγενείς, τους φίλους, την μεγάλη μου αδελφή μικρό κοριτσάκι, την άλλη νεογέννητη και πολλούς από εκείνους που πλέον δεν είναι μαζί μας. Είδα τον παππού που δεν γνώρισα, την γιαγιά μου στην τωρινή ηλικία της μητέρας μου, τον πατέρα μου στην ηλικία που είμαι τώρα. Κάπου στην γωνία έχω την εντύπωση ότι οι κιθαρίστες που είχαν αναλάβει την διασκέδαση του κόσμου ήταν γνωστά αδέλφια …

Ρώτησα την μητέρα μου για το πως βρέθηκε αυτή η ταινία στην κατοχή μας. Μου είπε πως ο γείτονας, που αρραβώνιαζε την μονάκριβή του, είχε προσλάβει έναν επαγγελματία για την κινηματογράφηση αλλά μόνο εμείς είχαμε μηχανή προβολής, οπότε έμεινε σε εμάς η ταινία.

Παρά το γεγονός ότι σήμερα η κινηματογράφηση παρόμοιων γεγονότων θεωρείται εκ των ουκ άνευ, για εκείνη την εποχή δεν ήταν απλά προοδευτικό, ήταν επαναστατικό.

Επιστρέφοντας στο σήμερα και καθώς λίγο πριν, η μεγάλη μου αδελφή είχε την επέτειο του γάμου της, αναρωτήθηκα πόσο σημαντικό θα ήταν για τις δικές τους κόρες, να μπορούν να επιστρέψουν πίσω στον χρόνο, στην στιγμή του γάμου των γονιών τους. Δεν είχε μεγάλη χρονική απόσταση, μόλις μία δεκαετία, το 1974. Τι ωραία θα ήταν να είχαν καταγραφεί αυτές οι στιγμές.

Βλέπετε την π.δ. (προ διαδικτύου) εποχή, κανείς ποτέ δεν τους πρότεινε να κινηματογραφήσουν τον γάμο τους, έτσι δεν είχαν την ευκαιρία να το σκεφθούν και να αποφασίσουν. Δεν θυμάμαι καν αν υπήρξε επαγγελματίας φωτογράφος στην εκκλησία ή οι φωτογραφίες του μυστηρίου προέρχονται από στρασαδόρο (πλανόδιο φωτογράφο) που τράβηξε μόνο τους γονείς, τις βέρες, τα στέφανα και τον Ησαΐα από δύο καρέ έκαστο στιγμιότυπο. Υπάρχουν βέβαια φωτογραφίες από γνωστό στούντιο του Πειραιά (εκείνης της εποχής), όπου αμέσως μετά το γάμο σύσσωμη μετακινήθηκε η οικογένεια για την γνωστή οικογενειακή πόζα σε κλασσικό φόντο.

Αναρωτιέμαι για την χαρά και την συγκίνηση που θα αισθάνονταν εάν τόσα χρόνια μετά, στην επέτειό τους, ερχόταν κάποιος με ένα καρούλι φιλμ από τον γάμο τους. Τι πιστεύετε, θα άξιζε τον κόπο; Ανεκτίμητο; Σε λίγο θα αποκτήσουν το πρώτο τους εγγόνι, δεν θα ήθελαν να μπορούν να μοιραστούν μαζί του το ξεκίνημα της ζωής τους;

Κατέγραψα για πρώτη φορά γάμο πριν από περίπου είκοσι χρόνια, όταν παντρεύτηκε ένας οικογενειακός μας φίλος, με τον οποίο συναντιόμαστε ακόμη και κατά την τεχνολογική εξέλιξη, η βιντεοκασέτα μετατράπηκε πλέον σε dvd. Επεξεργαστήκαμε εκ νέου την εικόνα και τον ήχο, ενώ είχαμε προβλέψει να γράψουμε σε ξεχωριστό κανάλι την μουσική από αυτό του φυσικού ήχου. Το αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι εφάμιλλο των νεότερων εικόνων, που καταγράφηκαν από σύγχρονες ψηφιακές κάμερες και φυσικά κατά πολύ υποδεέστερο από τους σημερινούς δίσκους υψηλής ευκρίνειας. Παρά όλα αυτά, έχει διατηρηθεί η ανάμνηση, καταγεγραμμένη με επαγγελματικό τρόπο, έτσι ώστε ακόμη και σήμερα να έχει μία αξιοπρεπή εικόνα.

Χρόνια μετά, η εμπειρία μου διδάσκει πως το μόνο που στεναχωρεί τα ζευγάρια, είναι που δεν επέλεξαν να έχουν (και) ένα επαγγελματικό βίντεο για τον γάμο τους ή την βάπτιση του παιδιού τους.

Γιάννης Γκουτζούρης, Βιντεογράφος
thefilmjker.com